Dr Sylwia Dytłow z Zakładu Magnetyzmu Instytutu Geofizyki PAN opublikowała wyniki badań w artykule pt. Magnetic association of microplastics in urban road dust: Size distribution and ecological risk. Publikacja ukazała się w uznanym międzynarodowym czasopiśmie „Environmental Research” wydawanym przez Elsevier (Q1, Impact Factor 7,7).
Wskaźnik akceptacji artykułów (Acceptance Rate) w tym tytule wynosi około 10%. Czasopismo „Environmental Research” posiada ugruntowaną pozycję na rynku naukowym i jest wydawane nieprzerwanie od 1967 roku.
Jest to pierwsza na świecie praca, w której zanieczyszczenie pyłu drogowego mikroplastikiem zostało zbadane poprzez precyzyjne porównanie ekstraktów magnetycznych oraz pozostałości po ekstracji (frakcji o słabych własnościach niemagnetycznych) po ich wydzieleniu. Pozwoliło to na dokładne zrozumienie, jak plastik „podróżuje” w pyle miejskim.
Najważniejsze odkrycia:
- Frakcje grubsze (>50 µm): W ziarnach o większej średnicy mikroplastik występuje w obu frakcjach – zarówno w tej przyciąganej przez magnes, jak i w pozostałości o słabych właściwościach magnetycznych. Jednak to zawsze we frakcji stowarzyszonej z antropogenicznym magnetytem plastiku jest znacznie więcej. To on pełni rolę głównego nośnika zanieczyszczeń.
- Frakcja najdrobniejsza (<50 µm): W pyle o średnicy poniżej 50 mikrometrów nie da się wyodrębnić frakcji o słabych właściwościach magnetycznych. Cały mikroplastik jest tam nierozerwalnie związany w trwałych agregatach z magnetytem pochodzenia antropogenicznego.
- Ekstrakty magnetyczne kumulują nawet siedmiokrotnie więcej mikroplastiku niż pozostała część pyłu, co czyni je kluczowym obiektem zainteresowania dla przyszłych badań.
Dr Dytłow, pierwsza autorka publikacji, o swoich badaniach mówi następująco:
Nasze badania udowodniły, że we frakcjach grubych mikroplastik jest rozdzielony, choć zawsze „woli” towarzystwo cząstek magnetycznych. Jednak w pyle o średnicy mniejszej niż 50 mikrometrów mikroplastik i magnetyt tworzą jedność. Fakt, że poniżej 50 mikrometrów nie jesteśmy w stanie bez odziaływania silnych odczynników chemicznych wyseparować frakcji o słabych własnościach magnetycznych, nie oznacza, że jej tam nie ma, ale że razem z antropogenicznym magnetytem i mikroplastikiem tworzy stabline w środowisku agregaty.
Wspomniana publikacja stanowi uznanie dla uzyskanych wyników dotyczących interdyscyplinarnego podejścia do profilowania zanieczyszczenia środowiska mikroplastikiem.
Praca została zrealizowana w ramach projektu SONATA finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki (numer projektu: 2021/43/D/ST10/00996), którego kierownikiem jest dr Sylwia Dytłow.
